(—a wrosnąć w słowa tak radośnie,
a pokochać słowa tak łatwo—
trzeba tylko wziąć je do ręki i obekrzeć jak burgund pod światło).
Przymiotniki przeciągają się jak koty
i jak koty są stworzone do pieszczot
miękkie koty ciepłe i potulne mruczą tkliwość andante i maesto.
Miękkie koty mają w oczach jeziora i ziel-topiel wodorostną na dnie.
Patrzę sennie w źrenice kocie
tajemnicje i szklane i zdradne.
Oto jest bryła i kształt, oto jest treść nieodzowna,
konkretność istoty rzeczy, materia wkuta w rzeczownik,
i nieruchomość świata i spokój martwot i stałość,
coś, co trwa wciąż i jest, słowo stężone w ciało.
Oto są proste stoły i twarde drewniane ławy,
oto są wątłe i mokre z tkanek roślinnych trawy,
oto jest rudy kościół, co w Bogu gotykiem sterczy,
i oto jest żylne tętnicze ludzkie najprostsze serce.
Zaś przysłówek to nagły cud
niespodzianka potartych krzesiw—
było coś nie wiadomo jak
a już teraz jest w skos i w poprzek
i oburącz oplata myśl i jest pewnie rzewnie i dobrze.
A zaimki to malutkie pokoiczki,
gdzie na oknach rosną małe doniczki.
Każdy kącik – to pamiątka po dawniej
a są tylko dla Ciebie i dla mnie.
Tu tajemną abrakadabrą
kwitną prawa miłosnych algebr:
ja—to ty, ty—to ja (równanie)
ja bez ciebie—ty beze mnie to zero.
My lubimy otuleni zmierzchami
w małych słowach jak w szufladkach szperać.
Ja to ty—ty to ja. Równanie.
A zaimki są tak tajne jak kwiaty,
jak malutkie, malutkie pokoiczki,
w których mieszkasz w tajemnicy przed światem.
(—więc weź tylko słowo do ręki
i obejrzyj jak burgund pod światło,
a wrosnąć w słowa tak radośnie,
a pokochać słowa tak łatwo.—).
On Grammar
Ruby Fredericks-Grzyb
(—and to grow into words so joyfully,
and to love words so easily
You only have to take them in hand and gaze as if burgundy wine under light).
Like cats, adjectives stretch
and like cats are created for caress
soft cats, warm and docile purr in tender andante and maesto.
Soft cats, have eyes of the lake, like green-melt algae in the deep.
I look sleepily into cat pupils
Transparent secrets and betrayal.
Here is solidity and shape, here is indispensable content,
a concrete essence of things, matter carved into noun,
and the immobility of the world and the peace of deadness and constancy,
something, that lasts and is, word condensed into flesh.
Here are simple tables and hard wooden benches,
here are the fragile wet tissues of grass,
here is the red church, as it stands in Gothic for God,
and here it is, venous and arterial, the simplest of human hearts.
Yet the adverb is a sudden miracle
the surprise of flint rubbed together—
there was something and now, we don't know how,
it’s diagonal and crosswise
and with both hands it embraces thought and it’s certainly tender and good.
And pronouns are tiny little rooms,
Where in windows lie small flower pots.
Every corner is a memento of the past
and they are only for you and me.
Here, in a secret abracadabra
the laws of love algebras bloom:
I—am you, you—are me (equals)
Me without you—you without me means nothing.
Wrapped in twilights we love
to rummage in small words as in drawers.
I am you—you are me. Equals.
And pronouns are as secret as flowers,
like tiny, tiny little rooms,
where you live in secret from the world.
(—so just take a word in your hand
and look at it like the burgundy wine against the light,
and grow into words so joyfully,
and fall in love with words so easily.—).
